هدهد به دو دلیل مورد توجه است: داستان سلیمان نبی(ع) و داستان منطق الطیر عطار

نامه دوم به خواهرم


بسم الله


سلام علیکم خواهرجان،


گفتم حالا که یک بازگشت نصفه و نیمه ای کرده ام، نامه ای برایت بنویسم. راستش اصلا دلم میخواست برایت بنویسم. یعنی دلم میخواست مینشستم برایت درد دل می کردم. از همه اتفاقاتی که برایم افتاده برایت می گفتم.

میدانی واقعا مساله چیست اینکه دنیا بدون خواهر دنیای به درد نخوری می شود. لابد دنیای خواهرهای بدون برادر هم همین مدلی ست. شاید برای همین این همه سختی توی این دنیا قلمبه شده خواهرجان.

این متن تا به حال هزار بار نوشته و تغییر کرده‌. یک بار اینترنت یاری نکرد و حالش خراب شد، یک بار حال خودم، یک بار حال دنیا و خلاصه به هزار و یک دلیل نتوانستم بنویسم. ولی حالا وقتش شده که فرستاده بشود این نامه هزار باره و هزار پاره،

این روزها، روزهای سختی ست خواهر جان. خدا فکر کنم میخواهد صبرم را به بوته ی آزمایش بگذارد. چه میدانم شاید هم خودم خنگ و خلی چیزی شده ام که این جور فکر می کنم.

در روزهای پرالتهاب ایران، به ایران برگشتم. اولش که زلزله آمد، حالا هم التهاب ها در کشورم ایران زیاد شده. راستش را بگویم نگرانت شده ام. نکند یک وقت در این شلوغی ها آسیبی به تو برسد که مرا طاقت آن نیست. ایران جانم، سخت آشفته است و من هم،

ایران جان و من هر دو از سخت جانی خود بی خبر بودیم. ولی حالا فهمیدم سخت جان بودن چگونه است. اینکه از هر طرف سختی هجوم بیاورد و تو محکم بایستی.

نمیدانم امتحان خدا تا به کی قرار است تاب و توانم را بسنجد ولی میدانم ان مع العسر یسرا. دنبال شیرینی هایش می گردم. میخواهم مثل همیشه نیمه پر لیوان را ببینم. می خواهم به خدا اطمینان کنم و هرچه شد همین جور بمانم. شاید مدل والعاقبه للمتقین بشوم

سر هر نماز که می ایستم با خدا شروع می کنم به صحبت کردن و خواستن. خواستن سلامتی و آرامش جان و تن و روح و روان. خواستن امنیت و آرامش برای ایرانم، خواستن سلامتی و سرزندگی برای خواهرم و سلامتی و سرزندگی برای باقی خانواده.

بگذریم. حالا که این ها را نوشتم سبک تر شده ام ولی در واقع اش هیچ حرفی نزده ام و همه حرفهایم مثل همیشه مانده ور دلم. خدا باید به من رحم کند و قبل از فرستادنم وسط جهنم بنشیند و به همه حرفهای نگفته ام گوش بدهد. میدانم همین حالا هم میداند و نگفته هم می داند ولی میخواهم یکی یک بار بشنود. نه که بشنود که من یک بار بگویم. گفتنش و نماندنش وسط دلم مهم است. حرفهایی که خود او بشنود و خودش راه بگذارد وسط دلم.

بگذریم دوم! حالا دیگر واقعا بگذریم. وقتش رسید که نامه را تمام کنم. زیاده گفتن از نقص عقل است و من ناقص العقل ترینم. 

امیدوارم همیشه شاد و خرم باشی و در این روزها و وقت ها خوش باشی.

مراقب خودت باش،

برادرت

یا علی

هدهد
ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
طراح قالب : عرفان قدرت گرفته از بلاگ بیان