هدهد به دو دلیل مورد توجه است: داستان سلیمان نبی(ع) و داستان منطق الطیر عطار

درس های کرونا ۲

بسم الله

 

اما درس دوم.

همچنان به نظر می‌رسد موضوع ادامه‌ی موضوع پیشین است.

تمرکز زدایی از تهران درحالی که سالیان سالیان است که در برنامه های توسعه ای و ... آمده است اما هنوز، راه به جایی نبرده است. علت این امر البته که موضوع دیگری ست و مطالبه مطلب دیگری میکند اما به طور کل، مدیرانی که در راس امور آمده و رفته‌اند، مدیران واقعی و مدبری نبوده‌اند و در اجرای یک برنامه بلند مدت و عادت ذائقه مردم به برنامه ریزی بلند مدت ناموفق بوده اند.

در هنگام یک بحران به بزرگی کرونا، یک اتفاق مهم می‌توانست رخ بدهد که نداد. قرنطینه قم و تهران در اولین روزهای بیماری.

اما وضعیت کنونی مدیریتی و تمرکز بیش از اندازه همه امور در تهران، امکان عملیاتی قرنطینه تهران را نمیدهد.

بگذارید به طور خلاصه آنچه میتوانست باشد را توصیف کنم.

اگر تمرکز به این شکل در تهران نبود، و امکان قرنطینه تهران و قم فراهم بود، کشور امکان ادامه فعالیت را داشته و میتوانست به امور روزانه بپردازد. بخش اعظمی از تولید و مدیریت آن در خارج از تهران شکل می گرفت و تنها برخی صنایع، دفاتر مرکزی تهران را از دست میدادند.

در نهایت با افزایش احتمال همه گیری بیماری، امکان تعطیل کردن تهران و قم به طور کامل و بستن همه مشاغل فراهم بود. چرا که چرخه اقتصاد و نبض (اگر میداشت و داشته باشد) در تهران نمیزد. بلکه در پهنه ایران این نبض میزد.

به این ترتیب استان های کمتری درگیر همه گیری بیماری می شدند و امکانات بهداشتی استان های مذکور برای نجات جان انسان های بیشتری قابل استفاده بود.

 

این تمرکز زدایی، و این بیماری یک نکته را بسیار واضح و روشن کرده است. ابعاد فاجعه‌ای که در ایران میتواند در اثر رخداد یک زمین لرزه در تهران رخ بدهد، از تمام فجایعی که میتوان تصور کرد فراتر خواهد بود. اقتصاد کشور، مدیریت کشور و ... مختل خواهد شد و ایران از این موضوع ضرر بسیاری خواهد کرد.

زمین لرزه زمانش مشخص نیست اما حالا که کرونا مشکل تمرکز بیش از حد امکانات و امور جاری کشور در تهران، را نمایان کرده بهتر است مدیران فکری به حال آن کنند. چون امروز هم برای حل مشکل دیر است تا چه رسد به فردا!

 

 

والسلام

هدهد
...
۲۰ ارديبهشت ۱۵:۱۰

مگه توسوئد قرنطینه شد؟

پاسخ :
خیر ولی این ربطی به انتقادات از نحوه مدیریت بحران در ایران نداره.

روش صحیح در برخورد با انتقاد از یک موضوع این نیست که بگیم مگه فلان جا شده.
نه سوئد قرنطینه نکرده بود و نکرده هنوز هم. اما از اولین بیمار میدونستن که کی و کجا بیمار شده و چه طور بیماری به کشور وارد شده. بعدتر هم که اوضاع تشدید پیدا کرد و ... قوانین روزانه سختگیرانه ای رو وضع کرد. به اینکه قرنطینه نکرده هم انتقادات بسیاری وارد هستش. همین حالا هم کارشناسای سویدی به این رویه دولت انتقاد دارن و مسئول کشته شدن نزدیک به سه هزار نفر از جمعیت رو تصمیم دولت میدونن و اون تصمیم رو غلط میدونن. دولت سوئد باید خیلی شانس آورد/به لحاظ فرهنگی مردمش جوری هستند که ظرفیت بیمارستان ها کامل پر نشد و لازم نشد کامل کشورشون رو تعطیل کنن. برای اون هم داشتن آماده میشدن ولی خب شرایط تغییر کرد.

سوئد به قیمت از دست رفتن جون آدم ها تصمیم به قرنطیه کامل نگرفت. کشورهای همسایه ش قرنطینه کامل کردن. این موضوع تو کوتاه مدت و بلندمدت روی تایید دولت اینجا تاثیر میذاره و بعد از اتمام این اپیدمی خیلی ها مورد بازخواست قرار خواهند گرفت و باید جواب پس بدن.
این از سوئد. اما ایران. ایران شرایطش متفاوت بود. میتونست تمام کشور رو درگیر نکنه. میتونست محدودتر باشه. میتونست تمام کشور رو تو دوره عید نوروز و یک هفته آخر اسفند کامل تعطیل بکنه. یعنی نزدیک به بیست و یک روز تعطیلی کامل کشور. درحالی که به طور طبیعی هم کشور تعطیل بود و کار خاصی نباید میکردن. میتونستن انتخابات مجلس رو تا زمان آموزش بهینه مردم و تجهیز مردم به امکانات مثل دستکش و ماسک و ... عقب بندازن مثلا انتخابات به جای اسفند ماه توی اردیبهشت اتفاق میوفتاد. مردم آماده تر بودن و آموزش دیده تر. هنوز که هنوز هستش معلوم نیست بیمار صفرم در کشور از کجا اومده بوده و اساسا این بیماری از کجا وارد کشور شده و ...
ایران فرصت های طلایی مبارزه با بیماری رو از دست داده. این مدل مدیریت بحران رو هم احتمالا چند سال بعد به عنوان نمونه قابل تحلیل در دانشگاه ها تدریس میکنن. ما شرایط کشورمون خاص بود و هست به خاطر تحریم ها و مدل مدیریت کشورمون هم متناسب با این موضوع باید باشه. یعنی وقتی میدونیم کیت تست کم داریم باید متناسب با اون مدیریت کنیم منابع مون رو.
ایران کاملا میتونست شرایط رو کنترل بکنه تا این قدر آمار مبتلایان و مرگ و میرش بالا نره. ولی خب یه جاهایی کم کاری کرد و یه جاهایی خوب کرد و الان موقعیت مون این نقطه ای هست که هست. این نقطه ای که هستیم رو هم با نقطه مطلوب خودمون باید مقایسه کنیم نه باقی کشورها. باید ببینیم آیا میتونستیم کاری کنیم که بیماری تعداد کشته هاش محدودتر باشه؟ آیا میتونستیم کاری کنیم که بیماری به استان های دیگه کشیده نشه؟ آیا میتونستیم قرنطینه کامل رو ایجاد کنیم تو کشور که نکردیم؟ و ...
پاسخ دادن به این سوال‌ها نه برای الان که برای آینده مون هستش که دوباره با همچین وضعیتی رو به رو میشیم و لازم هستش که بهتر از این بار باهاش برخورد بکنیم و آمادگی داشته باشیم.
...
۲۰ ارديبهشت ۱۵:۱۴

الان تمام کار و شرکتها هم تو تهرانه.

همه برای کار میان اونجا و برمیگردن شهرشون.

بین قم و تهران بعضی ها روزانه برای کار رفت و امد میکنن.

شهرستانها کار نیست.

شما هم الان برای کار رفتید خارج از ایران.. هر کس به دنبال منفعت و راحتی و اسودگی خودشه.

پاسخ :
حرف من این نبود.
این تصمیمی ست که دولت باید بگیره برای تمرکز زدایی و امکان رشد دادن به شهرستان ها مبتنی بر توانمندی های بومی اون منطقه.اگر امکانات و شغل معقول در یک شهرستان وجود داشته باشه لزومی نمیبینه اون فرد ساکن قم یا قزوین که بکوبه و بیاد به تهران برای کار.
تهران به دلیل تمرکز بیش از حد امکانات رشد غیر معقولی نسبت به باقی شهرستانهای کشور داشته و این در هنگام رخداد بحران های طبیعی نظیر همین بیماری و یا زلزله میتونه فاجعه تولید بکنه. چون عملا جریان همه چیز قطع میشه تو کشور.

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
طراح قالب : عرفان قدرت گرفته از بلاگ بیان