هدهد به دو دلیل مورد توجه است: داستان سلیمان نبی(ع) و داستان منطق الطیر عطار

پنچرشدگی


بسم الله


روز که به عاشورا می رسه، روز که به نیمه می رسه و وقت اذان ظهر میشه نماز میشه، عزادارا همه شون پنچر میشن. همه ته دلشون یه امیدی دارند که شاید این بار، نشد. شاید این بار مردم امام شون رو تنها نذاشتن. شاید این بار مردم خودشون رو به بهای اندکی به دنیا نفروختن.

عزادارا به ظهر عاشورا که می رسن حسرت ندیدن امام براشون زنده میشه. که این همه عمر گرفتن از خدا و یک بار امام شون رو ندیدن. که گذشت عمرشون و مثل حبیب نشدن.

عزادارا به ظهر عاشورا که می رسن امیدشون ناامید میشه. می بینن رسیدن و دیدن ظهر عاشورا رو و هنوز از غم امام شون زنده هستن. هنوز همون آدم قبلی هستند. همون آدم کم و بیش خوب و بد!

ظهر عاشورا که می رسه عزادارا پنچر میشن. مثل آدم هایی که تمام روز منتظر رسیدن نامه ای از محبوب شون موندن و با تاریکی هوا می دونن دیگه اون روز هم خبری از نامه نیست.

میشه یه روز قبل از اینکه موهامون سپید بشه، قبل از اینکه دنیا ما رو ببره یه نامه از امام مون بهمون برسه که فلانی جانت رو از ما دریغ نکن. یعنی میشه؟ خدایا میشه دید اون روز؟ خدایا میشه خوب بشیم؟

همه چیزم به فدای تو یا حسین علیک السلام،

جان و مال و فرزند و پدر و مادرم به فدای تو ای منتقم خون حسین علیه السلام

ای امام حاضر غایب از نظر،

امروز و در روز عاشورا چشم به راه نامه ای بودم از سمت شما.

آقا جان، راه گم کردیم. تو خود راه نشانمان بده...

نکند دیر به کشتی برسیم...

نکند نرسیم

نکند زنجیر به پای ما بسته باشد دنیا...

نه زبانم لال. زبانم لال و حاشا که از شما اشارتی شود و من به سر ندوم...

آقاجان سلام و صلوات خدا بر شما و خاندان مطهر شما.

سلام خدا بر شما.

التماس دعا آقاجان...


هدهد
۰ نظر

سلام خدا بر تو ای حسین علیک السلام


بسم الله


سلام خدا بر خوب خوبان. سلام خدا بر کشتی نجات. سلام خدا بر مصباح هدی.

سلام تو را من و خانواده و مال و جان و دار و ندارم به فدا.

سلام آقا جان.

دلتنگ می خواهی آقا. دل شکسته می خواهی آقا؟ اینجاست همه اش.

می شود به هیئت تک نفره من سر بزنی آقا؟

روضه می خوانم آقاجان.

روضه غریبی و بی کسی و تنهایی.

روضه می خوانم و با هر کلامش جانم به آتش میوفتد.

آقاجان،

حالا یتیمی و کوچه گردی و تنهایی را نه که بفهمم، کمی فقط لمسش کردم

که من کجا و کودکان یتیم و زنان و فرزندان شما کجا؟

که آنها در مجلس...

بماند آقاجان.

بماند که من و تنهایی و توفیق نداشته ام، حالا همراه هم شده ایم.

آقا جان، آنقدر نیامده ام نیامده ام که حالا ترس آمدن دارم.

روزی که اولین بار رفتم مکه، گفتند وقتی اولین بار نگاهتان به کعبه افتاد سه خواسته بخواهید و مستجاب می شود ان شاالله. همان روز و همان لحظه که سجده کردیم تا وقتی سر از سجده بالا می آوریم کعبه را ببینیم، از دلم گذشت که بخواهم که همان جا بمیرم. در پاک ترین لحظه عمرم پس از کودکی. ولی جرات نکردم آقا. جرات نکردم که حتی این را بخواهم. از دلم گذشت ولی آنقدر شجاعتش را نداشتم که به زبان بیاورم. حالا هرچه قدر هم که فکر می کنم از خدا چه خواسته ام یادم نمی آید.

آقاجان لحظه به لحظه و ثانیه به ثانیه از رسیدن به بین الحرمین از رفتن به بالای تل زینبیه تا رسیدن به حرم و قدم گذاشتن به حرم را در ذهنم مرور کرده ام. بارها و بارها فکر کرده ام که چه می کنم. می دانم برسم پایم یارای همراهی نخواهد داشت. می دانم که شده سینه خیز و کشان کشان خودم را خواهم رساند به حرم. تا دمی و نفسی در حرم شما باشم. که باور کنم که رسیده ام....

می رسم؟


پ ن: دست من کوتاست یا ایها الناس. ای دوستان و رفقای هیئتی، این محتاج و فقیر را فراموش نکنید. دعا کنید رفقا.

پ ن۲: من زنده ام هنوز ولیکن محرم، عاشورا، بی مولا، بی سرور، بی دیدن روی امام، این چه زنده ماندنست که اوف بر تو ای دنیا...

هدهد
۳ نظر

خاک عالم بر سرت دنیا...

بسم الله


حالا دیگر انقدرها هم سخت نیست که بفهمی جنس بشر چقدر می تواند دد صفت باشد. چقدر می تواند خون‌خوار باشد. چقدر از ارزش های نه والا که ارزش های اولیه انسانی به دور باشد...

حالا دیگر دنیا آنقدر روی ناخوش به ما نشان داده که می توانیم بفهمیم این نطفه‌ای که در کربلا و قبل‌تر از آن بسته شده، نه تنها که از بین نرفته که از لابه لای تاریخ خود را به بیرون کشانده و ناخوش ترین روی این فرزند ناخلف خود را به ما نشان داده است.

حالا دیگر، دنیا، همان دنیای تکنولوژیک و انسان همان انسان مدرنیته ی فرهنگ قورت داده قدیمی نیست. حالا دیگر آن خراش کوچک روی پوسته ی مدعیان فرهنگ و مدرنیته ایجاد شده و علائم آن انسان های بدوی و خون خوار نمایان شده است.

حالا دیگر جلوی چشمان ما، در زمانی که آب، قحط نیست، انسان هایی رها شده از بند زمین، در سرزمینی پر از معنویت به خاک و خون کشیده می شوند و حالا دیگر داستان تشنه جان دادن، داستان نیست، همه با تمام وجود لمسش کرده ایم.

حالا دیگر انگار وقت آن است که جرات خود را جمع کنی و شجاعت به خرج بدهی و بگویی «هیهات من الذله»

حالا دیگر وقت، وقت پاسخ دادن به ندای «هل من ناصر ینصرنی» امام حسین علیه السلام است.

حالا دیگر، نامردمان و نامردان آنقدر گستاخ شده اند که از گوشه ی عزلت شان سر بیرون کرده و مدعی شده اند.

حالا دیگر باید بسم الله گفت...

هدهد
۲ نظر

خالص


بسم الله


این روزها و شب‌ها، هرکار می کنید،

سینه می زنید،

گریه می‌کنید،

کفش جفت می کنید،

به عزادارا خوش آمد می گویید،

تو غذاکش خونه هستید،

تو چای خونه هستید،

تو توزیع غذا کمک می کنید،

میون دار هستید

و خلاصه هر کار می کنید،

خالص و خالص ترش بکنید.

هدف‌ش رو بذارید رضایت صاحبان اصلی عزا،

گاهی نفس تون رو امتحان بکنید که نکنه به خاطر رفقا،

به خاطر هرچیزی غیر او، کاری کنید.

این مجلس و این حرکت عظیم، به آنها که خالص آمده باشند،

بیشتر می چسبد.

بیشتر حال می دهد.

خالص که شدید، حالتان که خوش شد، نفس تان که طیب و طاهر شد،

هیچ کسی را از دعای خود فراموش نکنید. حال خوشتان را صدقه بدهید به محتاجان،

خدا بیشترش می کند.

برای من هم، دعا کنید که گشایش کار ما جز به دعا نشود.

والسلام


هدهد
۱ نظر

روضه‌ی باز


بسم الله


اصطلاحی هست به نام روضه‌ی باز. در این نوع روضه، مداح همه چیز را به تشریح توضیح می دهد. مدل پزشکی اش می شود مکتوب کردن یک تشریح و بازخوانی شرح تشریح برای خانواده ی متوفا!

این مدل روضه چندی است که مورد اقبال برخی مداحان قرار گرفته و از آن برای افزایش غلظت گریه و آه دوستداران اهل بیت استفاده می کنند و نکته ی قابل توجه و جالبتر اینکه این دوستداران! با اشتیاق روز بعد از ترکاندن آن مداح نسبتن محترم یاد می کنند. باز برگردم به همان مثال و فکر کنید بعد از اینکه شرح تشریح برای خانواده ی متوفا خوانده می شود و آنها از شدت گریه از حال می روند و فردای آن روز از خواننده‌ی متن تشریح تشکر کنند که عجب کردی و عجب خواندی!

این نوع روضه متاسفانه تنها اثرش گریه های احساسی احساسی احساسی احساسی ست و نه در حین روضه و نه در بعد از آن تفکری صورت نمی گیرد. اینکه یک مداح، ساده ترین و سهل ترین روش را برای درآوردن گریه ی حضار استفاده کند نه تنها هنر نیست که ... ! هنر آن است که حادثه ی کربلا را بگویی و طوری بگویی که حضار از آن «ما رایت الا جمیلا» را ببینند. حضار جمال را ببینند، زیبایی را ببینند و برای از دست دادن چنین زیبایی مطلقی و چنین عشق بازی مجسمی گریبان چاک کنند.

حادثه‌ی کربلا، داستان تشنگی و خون و خونریزی نیست. داستان عاشقی است که به قربانگاه عشق می‌رود تا عهدی را که از الست با معشوق خود بسته به جا آورد. عاشقی که معنای عشق است. معنای مجسم آن چیزی است که عارفان سال ها ریاضت می کنند تا به گردی از آن برسند و آن «همه او شدن» است. او شدن و نماندن اثری از من، در کربلا من هایی بودند که «الیه المصیر» را تعبیر کردند و او شدند. حالا چگونه مداحی به سادگی از این همه زیبایی و جمال می گذرد و می گذرد و می رسد به سهل ترین تفسیر این عاشقی.

آرزو نمی کنم ولی خود را ملزم می کنم تا به پای سخنرانی و روضه و مداحی کسی بنشینم که عشق را فهم کرده و جمال و زیبایی کربلا را با پوست و گوشت خود دریافته، نه کسی که ساده انگارانه لهوفی به دست می گیرد و خط به خط، شرح خونخواری نسل بشر را می خواند. نسل بشر بیشتر از آنکه امروز نیازمند یادآوری خونخواری خود باشد نیازمند شناختن عاشقان واقعی ست. نیازمند شناختن «مصباح الهدی و سفینه النجاة» است.

والسلام

هدهد
۲ نظر

امام صادق علیه السلام و شیعه و سنی

بسم الله


شهادت امام جعفر صادق علیه السلام را به تمام شیعیان و عاشق آن امام همام تسلیت عرض می کنم.

امشب، شب شهادت امام جعفر صادق علیه السلام است. ایشان افتخار شیعه هستند. سرور و سالار ماست.

اما نه تنها شیعیان، که برادران سنی ما هم مذهب خود را مدیون ایشان هستند. 

امام جعفر صادق علیه السلام در زمانی به امامت رسیدند که بنی عباس و بنی امیه بر سر حکومت غصبی شان جنگ می کردند و فضای علمی کمی آزادتر شده بود. ایشان با توجه به فضای موجود شروع به تربیت شاگردانی کردند که هرکدام در حوزه ی خودشان سرآمد شدند. برخی شان را حتی امروز اروپایی ها هم می شناسند( علی رغم کم کاری ما برای شناساندشان).

در بین شاگردان امام جعفر صادق علیه السلام نام هایی دیده می شود که جمله ی بالایی من را بیشتر توضیح می دهد. نام پیشوای مذهب مالکی، جناب مالک بن انس و مذهب حنفی، جناب ابوحنیفه در بین شاگردان حضرت امام صادق علیه السلام دیده می شود.

و از طرفی پیشوایان مذهب شافعی و حنبلی نیز به صورت شاگردی و استادی از وجود مالک بن انس بهره برده اند. به این ترتیب که جناب محمد بن ادریس (رییس مذهب شافعی) شاگرد جناب مالک بن انس و جناب احمد بن حنبل شاگرد جناب محمد بن ادریس بوده است.

با این همه و با اینکه تمام مذاهب برادران اهل تسنن به نوعی از وجود امام صادق علیه السلام بهره برده اند اما باید پرسید که چرا و چگونه برخی از برادران ما این گونه با اعتقادات شیعه برخورد می کنند و گاهی با بغض و کینه نسبت به شیعیان برخورد می کنند؟

ان شاالله، برادرانه با هم برخورد کنیم و بیش از این در دامی که دشمنان اسلام برایمان پهن کرده اند گرفتار نشویم.

وقت برای دعوا و مرافه زیاد است، فعلن همه با هم باید در کنار حبل متین جمع شده و چنگ در آن بزنیم.

تَعَالَوْا إِلَی کَلِمَةٍ سَوَاءٍ بَیْنَنَا وَبَیْنَکُمْ أَلَّا نَعْبُدَ إِلَّا اللَّهَ

هدهد
۰ نظر
طراح قالب : عرفان قدرت گرفته از بلاگ بیان