هدهد به دو دلیل مورد توجه است: داستان سلیمان نبی(ع) و داستان منطق الطیر عطار

اسلام مترقی


بسم الله

یک وقتی بود که درهای دنیای مسلمانان به روی غیرمسلمانان بسته بود و همین مساله باعث می شد، هم غیرمسلمانان تصورات فانتزی نسبت به اسلام و مسلمانان داشته باشند و هم مسلمانان نسبت به برخی عقاید خرافی که وارد بدنه ی دین شده بود و توسط بسیاری دنبال می شد، بی اطلاع باشند. البته نه توصیه ی اسلام بود و نه منش اولیای دین که درها را ببندند و در کنج خانه، به سمت اعتلای خود پیش بروند.

اما حالا و با پیشرفت لوازم ارتباطی و رسانه ها، این موقعیت پیش آمده که تصورات فانتزی را بتوان از بین برد و خرافه ها و ابداعات جدید در بدنه ی دین را به دید مردم کشاند و آن ها را نسبت به این موضوع آگاه کرد. در چنین فضایی کسانی که به روش قدیمی اسلام آورده اند، با شنیدن و دیدن برخی اشکالات که در برخی نقاط به اسلام (نه بخش های اصیل آن که بخش های وصله پینه شده ی آن) وارد می شود، نسبت به کلیت دین دید منفی پیدا کرده و دست از آن می کشند. اگر متولیان و حتا پدران و مادران که منابع اولیه آشنایی فرزندان با اسلام هستند، فضای آزاد فکری ایجاد نکنند و خود نیز اهل مطالعه درباره ی اسلام برای فهم نسبت خود با اسلام نباشند، فرزندانی تربیت می کنند که پوسته ای از اسلام را می شناسند و با کوچک ترین نسیمی جهت گیری شان نسبت به اسلام تغییر می کند.

حالا و امروز دیگر وقت بستن در به روی خود نیست. باید درها را گشود و نسبت به تمام سوالات و شبهاتی که سخت تر و عمیق تر شده اند پاسخ مناسب یافت. به نظر من، شاید ساخت برنامه ای برای توضیح این شبهات بتواند کمی به این جریان کمک کند. برنامه هایی که محتوای آنها، توضیح شبهه، بحث پیرامون پرسش و پاسخ های محتمل، و معرفی برخی کتب اساسی برای رفع آن و ... باشد. هرچند اگر خوب به این موضوع پرداخته نشود، نتیجه ای عکس خواهد داشت. و هرچند تر که شنیده ام، شبکه های ماهواره ای در این زمینه وجود دارد اما این شبکه ها هیچ کدام در داخل پخش ندارند و فقط به دعواهای بیرونی می پردازند!

در نهایت، الان پیشرفت تکنولوژی های ارتباطی وضعیتی را ایجاد کرده که چندان بیرون و خارج از کشور مفهوم پیشین را ندارد و نباید در برنامه ریزی ها، با این ساختار فکری برنامه ریزی کرد.

والسلام

هدهد
۱ نظر

اخـ...بار تکان دهنده

بسم الله


ما روزانه خود را آماج شدید ترین حملات از سوی رسانه ها قرار می دهیم. رسانه هایی که رسالت خود را رساندن بدترین اخبار از اقصی نقاط جهان در کمترین زمان می دانند. واقعا چقدر اهمیت دارد که در فلان نقطه ی زمین قطاری از ریل خارج شده و تعدادی انسان هم کشته شده اند؟ در هر ثانیه نزدیک به دو نفر در جهان می میرند. آیا قرار است غصه ی تمام این افراد را بخوریم؟ و آیا قرار است داستان مرگ این انسان ها را ما بشنویم؟ هرکس به بهانه ای از جهان رخت بر می بندد و به جهان دیگر کوچ می کند.

لازم است گاهی گوش‌های خود را به روی اخبار ببندیم. تا به حال برای شما پیش آمده که به مسافرتی بروید که به وسایل ارتباطی کمتر دسترسی داشته باشید و از اخبار سیاسی و ... بی خبر بمانید؟ احساس آرامشی که در آن روزها داشته اید را به یاد بیاورید.

چند مساله رخ داد که باعث نگارش این مطلب شد.

اول اینکه چند وقت پیش در محرم، شنیدم برخی از دوستان می گفتند که مردم به روضه های بسته و در لفافه دیگر گریه نمی کنند و مداحان رو آورده اند به روضه ی باز خواندن که سرآمد این مداحان جناب آقای میثم مطیعی بودند. اینکه من به شدت با روضه‌ی باز که کشتن و بردن و سر بریدن و ... فقط دارد و مخاطب را فقط سرگرم نحوه ی بریدن و ... می کند مخالفم شاید در وقت دیگری مورد بحث قرار گیرد. در حال حاضر و در این پست یکی از علت‌های رفتن مداحان به آن سمت را بیان می کنم. به نظرم می رسد که مردمی که روزانه در برابر اخبار تکان دهنده و وحشتناکی از فلسطین و عراق و سوریه و یمن و .... قرار می گیرند، ناخودآگاه سنسورهای احساسی شان نسبت به اتفاقات بی حس می شود. به این معنا که دیگر به خاطر کشته شدن یک نفر شاید چندان ناراحت نشوند و حتمن باید فرد به طرز فجیعی کشته شده باشد که وی را به ناراحتی بکشاند. حال فرض کنید که مداح هم بخواهد در لفافه روضه بخواند، احتمالن با یک سری چشم های زل زده از تعجب مواجه شود!!


دوم اینکه امروز وقتی اخبار را نگاه می کردم و نسبت تعداد اخبار تکان دهنده را به اخبار عادی یا مسرت بخش بررسی می کردم، این نسبت واقعن بسیار کوچک بود. این گونه اخبار آرامش درونی افراد را از آنها می گیرد و آنها را مواجه با اضطراب شدید می کند.


سوم بحث تشدید مفاسد اقتصادی است. این اخبار به هیچ عنوان اخبار مسرت بخشی نیست که قوه قضاییه هر روز از دستگیر شدن تعدادی افراد به عنوان مفسد اقتصادی، مختلس و ... خبر بدهد. این اخبار تصور غلطی را برای افراد به وجود می آورد که ظاهرن قانون بازدارنده ای نیست و اگر زورمان رسید ما هم به قدر توان از سفره ی اختلاس بهره ای ببریم!!! تبعات اجتماعی بازگو کردن اخبار جرم و جنایت لزومن متوقف شدن آنها نیست متاسفانه!!



با توجه به آنچه گفته شد ( هرکدام از موارد بالا موضوعی هستند که می توانند به طور جداگانه مورد بررسی قرار گیرند البته!) فکر می کنم لازم است، کمی از اخبار فاصله بگیریم. اخبار این روزها، کارکرد گذشته را ندارد. خبرگزاری ها در رقابت برای اول شدن، مخاطب را بمباران خبرهای فوری و غیرفوری می کنند و این بمباران آرامش عمومی را از ما صلب می کند و اجازه ی تمرکز را از ما می‌گیرند. هرچند که ممکن است اشکال بگیرید که سعدی فرموده که:

بنی آدم اعضای یک پیکرند

که در آفرینش ز یک گوهرند

چو عضوی به درد آورد روزگار

دگر عضوها را نماند قرار


در این باره حرفی نیست. منتها فکر می‌کنم برای بی قراری ها باید اولویت بندی داشت. به خصوص الان که گوش ما دروازه است و هر خبرگزاری اجازه ی ورود در آن را بدون مجوز و با مجوز دارد!


والسلام


هدهد
۱ نظر

ما کجای دنیا هستیم؟

بسم الله


چند روز پیش بود با یکی از رفقا صحبت می کردم راجع به اینکه ما برای موفقیت در دنیای حال حاضر در عرصه های مختلف باید چه کنیم؟

این رفیق ما قائل بود که ما تونستیم انقلاب رو به کشورهای خارجی صادر کنیم و ... اما به نظر می رسه علی رغم تمام تلاش هایی که می کنیم تا خودمون رو قوی نشون بدیم در تمامی عرصه ها با مشکلات عدیده ای رو به رو هستیم.

بزرگترین مشکلی که در حال حاضر بیش از هرچیزی کشور ما رو در عرصه ی جهانی ضعیف و ضربه پذیر کرده رسانه و افکار عمومی هست. تصور کنین که آمریکا بخواهد به کشوری حمله ی نظامی بکند. چنان با بازی رسانه ای خود را شاکی و کشور مورد حمله را متهم معرفی می کند که هیچ کس حتی به خود اجازه نمی دهد که فکر دیگری بکند!

اما در همین زمینه ما حتی نمی تونیم روی افکار عمومی خودمون تاثیر تام و تمامی داشته باشیم. از طرفی داشته باشید حذف رسانه های خارجی ما مانند پرس تی وی و العالم و الخ رو که خیلی راحت کابلشون رو از برق می کشند و تمام!

در این وانفسایی که گرفتار این قضیه هستیم ادعای صادرات و تغییر در موازنه ی قدرت ها رو نمی تونیم داشته باشیم. ما در قضیه ای مانند سوریه در حال خرج کردن از متخصصان جنگ خودمون هستیم و دائما این ها در معرض کشته شدن هستند درحالی که آمریکا تنها با بازی رسانه ای به راحتی دولت بشار را تحت فشار قرار داده است.

می خواهم کمی راحت تر به شما بگویم. ما در فضای رسانه ای رسمن دستمان خالی ست. صدا و سیما بدون توجه به ملزومات، مخاطبان داخلی خود را با بی برنامگی، از دست داده است و شبکه هایی مانند من و تو و فارسی وان و بی بی سی و الجزیره و ... جای آن را گرفته است. عموم مردم اخبار را از این شبکه ها یا به طور مستقیم یا غیر مستقیم می گیرند.( غیرمستقیم یعنی دوست شما بی بی سی را دنبال می کند و فردا از اخبار ناگفته توسط صدا وسیما پرده برداری می کند! بعد شما اعتمادت را به صدا و سیما از دست می دهی و همین طور روز به روز دیوار بی اعتمادی ات کم می شود تا وقتی که دیگر می شوی مشتری خبرهایی که فقط منبعشان بی بی سی باشد!)


با توجه به عدم اقبال و عدم توان ما در تاثیر گذاری حداکثری در افکار عمومی داخلی، عملن موضع ما در تقابل های جهانی بسته تر است. در چنین فضایی باید نشست و دید چه کار باید کرد؟ با این موضع پایین که به این راحتی ها بالا نمی رود و شاید همیشه پایین بماند. راه هایی مثل استفاده از پخش اینترنتی هم مدتی هست که امتحان شده. هرچند کمتر از شبکه ی تلویزیونی در دسترس است و هرچند هنوز هم نمی تونه کامل روی پای خودش بایسته اما حرکت مثبتی هست.( البته چند وقت پیش شنیدم تعدادی از ویدیوهای پرس رو یوتیوب از خروجی اش حذف کرده و بالاخره بازی در زمین گوگل هم اثر خودش رو نشون داده)


اگر زمانی خواستید برای صادرات انقلابمون کاری بکنید فکر کنین که چه طور می تونین ذهنهای عادت کرده به بی بی سی و امثالهم رو عادتش رو عوض کنین. برای شروع هم از ایرانی ها شروع بکنین.


والسلام

هدهد
۱ نظر
طراح قالب : عرفان قدرت گرفته از بلاگ بیان